امام صادق علیه السلام در فضیلت انتظار فرمودند:

« خوشا به حال شیعیان قائم ما که در زمان غیبتش چشم به راه ظهور او هستند و در هنگام ظهورش فرمانبردار او ؛ آنان اولیاء خدا هستند ، همانها که نه ترسی برایشان هست و نه اندوهگین می شوند ».

چرا انتظار از چنین فضیلت برجسته ای برخوردار است؟

1- انتظار حلقه اتصال شیعه با امام معصوم : 

« ولایت » و « امامت » رکن اساسی مکتب تشیع است و اعتقاد به وجود حجت خدا و امام معصوم در هر عصر و زمان از مهمترین نقاط تمایز این مکتب از سایر مکتبهاست. از دیدگاه شیعه پذیرش ولایت معصومین و به طور کلی تسلیم در برابر امام و حجت عصر ، سرآمد همه فضیلتها و شرط اساسی قبولی همه اعمال عبادی است . البته انتظار به معنای درست آن ؛ یعنی امید به ظهور و قیام عدالت گستر دوازدهمین امام معصوم از خاندان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله؛ همو که در حال حاضر حجت خدا ، واسطه فیض الهی ، زنده و شاهد و ناظر اعمال شیعیان خود و فریاد رس آنها در گرفتاریها و ناملایمات است.

2- انتظار معیار ارزش انسانها :

آرزوها و آمال انسانها معیار خوبی برای سنجش میزان رشد کمال و تعالی آنهاست؛ آرزوهای بلند ، متعالی و ارزشمند حکایت از کمال روح و رشد شخصیت انسانها و بلندای همت آنان می کند. به عکس ، آرزوهای خرد و حقیر و بی ارزش نشان از بی همتی و رشد نیافتگی افراد دارد. امام علی (ع) در همین زمینه می فرمایند: « ارزش مرد به اندازه همت اوست ». 

انسان منتظر ، برترین و ارزشمند ترین آرزوها را داراست ، به طور طبیعی از بهترین و والاترین ارزشها نیز برخوردار است.

3- انتظار عامل پویایی فرد و اجتماع :

انتظار نقش مهمی در سازندگی ، پویایی و اصلاح فرد و جامعه در زمان غیبت دارد و اگر انسان منتظر به وظایفی که برای او شمرده شده عمل کند ، به الگوی مطلوب انسان دیندار ذست می یابد و از جایگاه و مرتبه والایی برخوردار می شود. به عبارت دیگر انسان منتظر با رعایت همه شرایط انتظار ، به همان منزلتی که مورد انتظار دین اسلام است ، رسیده و به بالاترین نقطه کمال نایل می شود.

                   مستی نه از پیاله نه از خم شـروع شـد

                                                                  از  جاده  سـه شـنبه  قم  شــروع  شـد

                   آئینـه خیـره شــد بـه من و من بـه آئینــه

                                                                  آنقدر خیـره شـد که تبســم شـروع شـد

                   خورشید ذره بین به تماشـای من گرفـت

                                                                 آنگـاه  آتش  از  دل  هیـزم  شـروع  شــد

                   وقتی نسیم آه من از شیشه ها گذشت

                                                                 بی تــابی  مزارع  گنـــدم  شـــروع  شــد

                   موج  عذاب  یا  شــب  گرداب؟  هیچ  یک

                                                                 دریا  دلش  گرفت  و  تلاطم  شروع  شـد

                   از  فال  دست  خود  چه  بگویم که ماجرا

                                                                 از  ربنـــای  رکــعت  دوم  شــــروع  شـــد

                   در  سجده  توبه  کردم  و  پایان گرفت کار

                                                                 تا  گفتم  السلام  علیکم...... شروع شـد

از حضرت آیة الله بهجت پرسیدند : آقا ! این همه بحث راجع به جزیره خضراء می‌شود ، واقعا جزیره خضراء کجاست؟

حضرت آیة الله بهجت فرمودند : جزیره خضراء آن دلی است که حضرت ولی عصر (عج) در آن تاب بیاورد ، اگر امام زمان علیه السلام در دلت آمد ، آن دل جزیره خضراء است ، مردم باید دور این دل بگردند.

کجا می‌گردی دنبال جزیره خضراء؟! امام زمان (عج) همراه توست ، چرا ما باید حضرت را منحصر و محصور در آنجا بکنیم؟! من بگویم امام زمان (عج) در جزیره‌ای در فلان کشور تشریف دارند ، نخیر ، یقینا بدانید که امام زمان علیه السلام از رگ گردن به من و تو نزدیکتر است.

                  گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود                                                

                                                                 طلب از گم شدگان لب دریا می‌کرد

هلال نقره ای ماه ، آسمان رمضان را روشنایی بخشیده است و من خاکی در این ثانیه های آخر به یک ماه مهمانی می اندیشم ، به یک ماه خاطره ی آسمانی ، به یک ماه « ربنا لا تزغ قلوبنا » ی دستانم ، به یک ماه طعم دعای سحر و به یک ماه تشنگی !

خدای آسمانی دل خاکی ام ، تو را قسم می دهم به این لبان تشنه ، ما را با نگاه مهدی ات سیراب گردان و این شب عید ، آخرین شب عید بی مهدی باشد.

خدایا آسمان نیازم سرشار از توست ، من روزه دار عاشقی را بیش از این تشنگی مده ! و قدم های مهدیت را هدیه ی روز عید نصیب ما گردان.

« اللهم اجعل صیامی » در این شهر رمضان « بِالشکر و القبول علی ما ترضاه... » امشب من سراپا خاکی ، همانند شبهای قدر به نیایش تو نشسته ام و تاریکی شب را در زیر نور مهتاب با ذکر شمار عاشقی ام انتظار می کشم... انتظار ! انتظار رسیدن روزی که فطریه ی عاشقی ام را بپردازم ، قلب کوچکم را می گویم ... ای مهدی قلبم برای تو ، منتظرمان نگذار !

امشب من با مهتاب به درد دل نشسته ام و حضور مهدی را تمنا می کنم تا آسمان دلم را با آمدنش مهتابی سازد.

من در سیل سرشکم غسل عید به جا آورده ام ، غسل شادمانی ، غسل شوق...

صدا می آید... الله اکبر ، خدا بزرگ است؛ لا اله الا اللهُ ، الله اکبر ، و ستایش مخصوص توست ای تنها بهانه ی نیایش.

آسمان که هر صبحدم تسبیح تو می گوید اینک در این صبح بارانی از شوق و شور در این عید عرفانی در مقابل روزه داران کم آورده است ، این همه عاشق زیر سقف آسمان دست به سوی پروردگار به نیت پنج مهمان کساء پیامبر « اللهم اهل الکبریاء و العظمة و اهل الجود و الجبروت » را با تو نجوا می کنند ، ای تو اهل عفو و رحمت و ای اهل تقوا و مغفرت...

دانه دانه ی اشک آسمان با سرشک شوق آدمیان درآمیخته و همه فریاد می زنند « اسئلک بحق هذا الیوم » که قرارش دادی « للمسلمین عیدا » رحمت فرست بر محمد و خاندان او ، بر مهدی موعود (عج) ، بر منتظر دل ما ، سلام ما را برسان یا الله !

« و اعوذ بک مماستعاذ منه عبادک الصالحون » پناه می برم به تو از درد جانکاه انتظار... !

چه نشاط انگیز است همگام با نسیم صبح بارانی پس از یک ماه روزه داری و نماز عاشقی ، یک صدا با دیگر عاشقان ، هم نوا با آن یار سفر کرده ! ندای « اللهم رب النور العظیم » سر دهی و در آخر با ضربه های قلبت « العجل ، العجل ، العجل » را عیدانه از خداوند درخواست کنی.

پس از یک ماه روزه داری و لب تشنگی اکنون با باران رحمت پروردگار روزه ات را افطار کن !

اللهم عجل لولیک الفرج...

               در  سرم  عشق  تو  ای  یار  همانست همان

                                                                در  دلـم  حســـرت  دیـدار  همـانســت  همـان

               شعله آتش سودای تو ای یار همانسـت همان

                                                                دل  ســـوزان  شـــرربـار  همــانســــت  همــان

               غـم  و  انـدوه  فـراق  تـو  همـانســت  که  بـود

                                                                زاری   دیــده   خونبــار   همــانســــت   همــان

               در  دلم  صـبر  دگر  نیسـت  همین  بود  همین

                                                                جورت  ای  شـوخ  جفـاکار  همانســت  همـان

               تیــر  مژگانــت  همـــان  خون  دلـم  می ریـــزد

                                                                سـتم   غمـزه   خونـخوار   همانســت   همـان

               چشم  مست  تو  همان راهزن  دل و  دینست

                                                                فتنــه   نـرگس   خمّـار   همــانســـت   همــان

               شـربت  نوش  دهـان  تو  همـان  روح  فزاسـت

                                                                هم   دوای   من   بیـمار   همـانســت   همـان

               شـیوه  نـاز  و  تغـافل  که  تـو  را  بود  بجاسـت

                                                                ســتم  و  جـور  ز  اغیــار  همـانســـت  همــان

               دم  به  دم  عشــق  تـو ام  رو  بـه  ترقی  دارد

                                                                زان  که  حسن تو  در  این کار همانست همان

              دیـده  فیـض  بـه  وصـلت  نـگران  اســت  هنـوز

                                                                حســرت  چشــم  گهربار  همـانســـت  همــان