
اگر چه قابل انكار نيست كه راههايى براى ديدن امام زمان (عج) وجود دارد ، اما بايد دانست كه ديدار آن بزرگوار ، آن هم در دوران غيبت ، يك اصل اساسى و ضرورى نيست. در زمان ظهور پيامبر ، صلىاللهعليه و آله ، و حضور امامان بزرگوار ، عليهمالسلام ، نيز بسيارى از پيروان صادق و شيعيان راستين بودند كه حتى براى يك بار هم توفيق ديدار نيافتند.
آنچه در دوران غيبت ، اصل اساسى و وظيفه شيعيان به شمار مىرود ، انتظار صادقانه و كسب آمادگيهاى لازم براى يارى رساندن به امام زمان (عج) و همراهى با او در احياى ارزشهاى اسلام و قرآن است.
كسى كه همواره در حالت انتظار به سر مىبرند و با اصلاح خويش ، نسبتبه پيروى و اطاعت از مولاى غايب خود اصرار مىورزد ، اگرچه بظاهر امام زمان (عج) را نبيند ، ولى همواره خود را در محضر او ، و وجود گرامى او را در كنار خويش احساس مىكند.
در روايت آمده است كه : « هركس در انتظار قائم (عج) به سر برد ، همچون كسى است كه در خيمه امام زمان (عج) و در خدمت او باشد ».
به گونهاى ديگر مىتوان گفت : اگر مقصود ما از ديدار امام زمان (عج) فقط ديدن چهره او باشد ، بدون اينكه از معنويات حضور شريفش بهرهاى برگيريم و با مدد تعاليم او به مقام قرب و اطاعت خدا نزديكتر شويم ، اين خود يك خسارت بزرگ است.
و اگر مقصود ما آشناتر شدن دلمان با نور محبت و ولايت او و شدت يافتن عزيمت و تلاشمان براى اطاعت و فرمانپذيرى از خداست ، اين خود بدون ديدار آن حضرت نيز حاصل مىآيد.
كسى كه با نقش امام زمان (عج) در شريعت آشناست و فرمايشها و دستورات آن بزرگوار را مىشناسد و به آنها عمل مىكند ، بدون ترديد مورد عنايت آن مولاى موعود است و چه بسا در فرصتى پيشبينى نشده توفيق ديدن و شناختن او را نيز پيدا كند.
اما كسى كه بدون توجه به حقوق امام زمان (عج) و بدون رعايت تكليف خود نسبتبه او ، همواره فقط در جستجوى ديدن امام زمان (عج) است ، اگرچه آن حضرت را ببيند ، از اين جستجو و ديدار بهرهاى بايسته نخواهد برد.
البته همواره شيفتگانى سوختهدل و عاشقى پاكباخته بودند و هستند كه پس از طى مراحل عالى معرفت و اطاعت از مولا ، و به دنبال مبارزههاى طولانى با نفس و پشت پا زدن به جلوههاى رنگارنگ و دلفريب دنيا ، دم از اشتياق جانكاه و شوق هستى سوز خود نسبت به ديدار آن حجت الهى زده و مىزنند.
در آن مرحله ، خود اين عشق و اشتياق راهگشاست ، و آن محبوب حقيقى ، خود راه ديدار را نشان مىدهد ، و به وعدهگاه وصال دعوت مىفرمايد. زيرا مسلم است كه محبت و شوق آن بزرگوار نسبتبه آنان ، شديدتر و فراوانتر از محبت و شوق آنان نسبت به اوست.
با اين همه باز هم پذيرفتنى است كه مردم عادى نيز در پى كسب فضيلتى يا به منظور برآورده شدن حاجتى ، انگيزه ديدار آن پيشواى عالميان را داشته باشند. در اين زمينه :
× تصميم صادقانه بر ترك گناه يا گناهانى خاص
× پيمان انجام هميشگى كارى استحبابى همچون نماز اول وقت
× استمرار بر نماز شب ، زيارت عاشورا ، زيارت جامعه
× زياد صلوات فرستادن و دعا براى تعجيل فرج نمودن
× تداوم هر روزه دعاى عهد و دعاى فرج
× مقيد بودن به دعاى ندبه و زيارتهايى خاص همچون زيارت « آل يس »
× دوره كردن قرآن كريم و حجبيتاللهالحرام به نيابت از آن حضرت
× رفتن به زيارت معصومين، و مساجدى چون سهله و جمكران و انجام اعمال آن طى ۴۰ هفته
× خواندن آيات و رواياتى ويژه پس از هر نماز
راههاى تجربه شده و وسايلى مورد اطمينان هستند كه در فرمايشهاى خود امام زمان (عج) يا امامان ديگر ، عليهمالسلام ، مورد تصريح قرار گرفته ، يا از بررسى تشرفات برخى صالحين قابل استنتاج مىباشد.
در طلب ديدار امام زمان (عج) شايسته است به نكاتى چند توجه شود :
1. اعتماد به عنايت الهى.
2. ترك انگيزههاى مادى و دنياگرايانه.
3. پرهيز از افراط و تفريط و اقداماتى كه ضرر قطعى براى روان و بدن دارد.
4. پرهيز از عزلت و كنارهگزينى و بىتوجهى به مسؤوليتهاى اجتماعى.
5. اجتناب از تماس گرفتن با افرادى كه در لباسهاى گوناگون ، اين ابزار
مقدس را دستمايه اهداف دنيايى و مقاصد ناصواب خويش قرار دادهاند.
6. نااميد نشدن از تاخير فيض ديدار به خاطر مصلحتهايى خاص.
7. عدم نگرانى از برآورده نشدن حاجتى كه ممكن است در علم الهى امام ، به ضرر انسان باشد.
8. مراقبت نسبتبه ناديده گرفته نشدن كامل اسباب و علل عادى ،
و خارج نشدن زندگى انسان از مسير ديانت و عرف دينداران.
9. تلاش براى ايجاد قابليت و شايستگى لازم در جهت استمرار عنايت و فيض ديدار.
10. همت والا داشتن و ارزش شايسته نهادن به نعمت جستجو و ديدار ، در راستاى
بهرهگيرى معنوى و الهى و اكتفا نكردن به حاجتهاى مادى و بهرههاى زودگذر.
اللهم ارنى الطلعة الرشيدة والغرة الحميدة واكحل ناظرى بنظرة منى اليه