السلام علیک یا ابا صالح المهدی - عج

mehdishirkavand — Fri, 30 Oct 2009 09:22:18 GMT

تا کی به پای حسرت باران بایستیم

بـا چتـر، در مـیـان بیـابـان بایـستـیم

مـثل مترسکی همه ناچار و نـاگـزیـر

در زیـر سـایـه‌هـای کلاغـان بایستیم

هر فرد ، میله‌ی قفس خالی خود است

تـا کـی مـیـان اینـهـمه زندان بایستیم

ای رود ، سـمـت آمـدنـت را نشـان بده

رخـصـت بـده کنـار درختـان بایـستیم

تو گفته‌ای که جمعه می‌آیی ولی بگو

بـایـد کـدام سمـت خیـابـان بایـستیـم

یكی از اموری كه در روایات بر آن تأكید شده، تلاش برای جلب خشنودی حضرت ولی عصر (عج) و دوری از خشم و ناخرسندی آن حضرت است. پرسشی كه در اینجا مطرح می‌شود این است كه چگونه می‌توان خشنودی آن امام را به دست آورد.

برای روشن‌تر شدن موضوع ، خوب است كه نگاهی داشته باشیم به یكی از این یادگاری‌های گرانقدر امام عصر (عج) ؛ یعنی دعای معروفی كه با جملة « اللّهم ارزقنا توفیق الطّاعة... » شروع می‌شود و در اوایل « مفاتیح الجنان » نیز آمده است.

در این دعای كوتاه و مختصر ، حضرت ولی عصر (عج) همه آنچه را كه شایسته است ما خود را بدان‌ها آراسته یا از آنها پیراسته سازیم ، در قالب درخواست از خدا بیان كرده و به صورت غیر مستقیم به ما فهمانده‌اند كه به عنوان حجّت خدا ، چه انتظاری از ما دارند و چگونه شیعه‌ای را برای خود می‌پسندند. قسمت‌هایی از این دعا را عبارت است از :

« اللّهمّ ارزقنا توفیق الطّاعة و بُعدَ المعصیة و صِدقَ النیّة و عِرفانَ الحُرمة و أكرمنا بالهُدیٰ و الإستقامة و سَدّد ألسِنَتَنا بالصّواب و الحكمة و اَملأ قلوبَنا بالعلم و المعرفة و طهّر بُطونَنا عن الحرام و الشّبهة و اكفف أیدیَنا عَن الظّلم و السَّرِقَة و اغضُض أبصارَنا عن الفُجور و الخیانة و اسدُد أسماعَنا عن اللّغو و الغیبة ؛ »

بار خدایا ! توفیق فرمان‌برداری ، دوری از گناهان ، درستی و پاكی نیّت و شناخت حرام‌ها را ، روزی ما فرما؛ و ما را به راهنمایی و پایداری گرامی دار و زبان ما را در درست‌گویی و گفتار حكیمانه استوار ساز و دل ما را از دانش و معرفت سرشار كن و درون ما را از حرام و مال شبهه‌ناك پاكیزه گردان و دست ما را از ستم‌گری و دزدی بازدار و چشم ما را از فجور و خیانت بپوشان و گوش ما را از شنیدن سخن بیهوده و غیبت بربند و... »

در ادامه این دعا ، امام زمان (عج) صفات و ویژگی‌هایی را كه شایسته علما ، دانش‌پژوهان ، پیران ، جوانان ، زنان ، توانگران ، تنگ‌دستان ، جنگ‌جویان ، حكم‌رانان و... است بر می‌شمارند و از خداوند می‌خواهند كه به هر یك از این گروه‌ها و اقشار اجتماعی صفات و ویژگی‌هایی را كه شایسته آنهاست عطا فرماید.

mehdishirkavand — Sun, 25 Oct 2009 12:17:44 GMT

سلامی ساده و صمیمی به تو و خبر خوش آمدنت و به روزی که وعده طلوعش را همه ستاره ها می دانند.

هنوز هم چشمه های همیشه منتظرم در خیابان های سوخته آسمان به دنبال نشانه ای از تو می گردند.

نه پرنده ای آواز می خواند نه صدایی از فرشته ای بگوش می رسد. تنهاترین صدا طنین ضربان قلب من است که با هر ضربه ای که می نوازد عقربه های لعنتی را به جلو می فرستد.

لحظه های بی تو بودن چقدر کند می گذرند !

امشب به قدر تمام ثانیه های له شده دلتنگ هستم. از تو هیچ نمی خواهم فقط برای این پرنده های بی زبان انتظار ، کمی مهربانی بریز ! همین ! ...

ghasedakpoem — Tue, 29 Sep 2009 15:23:18 GMT

یادش بخیر آن روزها که در غروب سرد و محزون پاییزی ، در کوچه‏ های کبود شده از سرما ، در خلوت و تنهایی ، از مدرسه به جست و جوی وسعت ‏بی‏نشان شما می‏پرداختم ، احساس می‏کردم با تمامی گمنامیتان ، به پاکی انتظار و به لطافت‏ بارانید. آنقدر بارانید که حتی بوته‏ های خار را نیز آبیاری می‏کنید. گاهی فکر می‏کردم خارتر از همه خارهای گلستان عشق شما هستم و این خجلت‏ خط قرمزی بر افکار سبزم می‏کشید تا به خانه می‏رسیدم ...

هرم و گرمای اتاق نفسم را حرارت می‏داد و مرا بی اختیار به سمت‏بخاری می‏کشاند ، ولی تداعی تفسیر حدیثی از امام حسن عسکری (ع) در ذهن من که می‏فرمود : « مهدی جان ! در شهر و در بین مردم منزل مگیر و در دشت‏ها و میان کوه‏ها ساکن شو » ، حتی فرصت تازه کردن نفس را هم از من می‏گرفت و برقی سبز مرا به سمت اتاق سرد و تاریک خودم می‏کشاند. دستم به طرف کلید برق می‏رفت ، اما دلم اجازه نمی‏داد. مطمئن بودم مرا در تاریکی بهتر می‏بینید. بر گنبد قدس سجاده‏ام می‏ایستادم و تکبیر می‏گفتم. همیشه حس می‏کردم قبله‏ام باید طاق دو ابروی شما باشد. کعبه بهانه‏ای بود برای دیدارتان ، خیلی دنبالتان گشتم در تاریکی و روشنایی در جمع و در خلوت ، اما افسوس ... نشان از شما در هیچ کس ندیدم; مطمئن بودم تنها خورشید است که صبورانه غربت و مظلومیتتان را نظاره می‏کند و می‏سوزد ، دلیل حرارتش نیز همین است.

هرگاه سیب سرخی می‏یافتم عطرش را به جان می‏خریدم; آنقدر می‏بوئیدمش که دیگر هیچ بویی دلخوشم نکند ، چون شنیده بودم عطر سیب می‏دهید.

هرگاه سراغتان را از کسی ، از بزرگتری می‏گرفتم به کودکی‏ام می‏خندید و می‏گفت : آقا رفته برای دخترهای کوچولو عروسک بیاره ، شادی بیاره ، ستاره بیاره ، و از شیرینی آمدنتان فقط یک شکلات نصیبم می‏شد. با خود می‏اندیشیدم عروسکی که می‏خواهید بیاورید چطور باید باشد که این همه سال آن را نیافته‏ای، یا مگر ستاره‏ها چقدر از ما دور هستند؟ معنی غیبتتان را نمی‏فهمیدم ولی خلاء وجودتان را همه جا احساس می‏کردم. حالا که حدود بیست سال دارم می‏فهمم شما هدیه‏ای بهتر از همه عروسک های دنیا برای من و برای همه دخترها می‏آوردید. اما دیدن این که خیلی‏ها حتی جای خالی شما را هم احساس نمی‏کنند آزارم می‏داد. مگر آدمی چقدر می‏تواند خودش را فراموش کند.
با ساختن داستان آمدنتان خودم را دلداری می‏دادم. اینکه آن روز حتما صدای بال فرشتگان را خواهم شنید. صدای شکستن شیشه ظلم و صدای تپش قلب شما که خون حیات را در شریان‏های مرده زمین به حرکت وامی‏دارد. زمینی که سال‏ها غیر از عطش فصل دیگری را تجربه نکرده و در بوم نقاشی فصل‏هایش جز رنگ خاکستری سفر بی‏بازگشت کاروان نیکان رنگ دیگری ندیده است. دلم برای زمین می‏سوزد اما برای خودم بیشتر که عمرم بی شما می‏گذرد و شما را هیچ اشارتی نمی‏بینم. دفتر خاطراتم که نامش را « کیمیا » گذاشته ‏ام و برای شما در آن درددل کرده‏ام تمام شده ، اما دریغ که هرگز نشد آن را برایتان بخوانم.

جمعه‏ها که برای رفتن به دعای ندبه به شوق دیدارتان می‏دویدم بارها زمین خوردم اما نیامدید تا زخم دستانم را نشانتان بدهم. فکر می‏کردم اگر مرا با این زخم‏ها ببینید دلتان بیشتر برایم می‏سوزد. می‏دانستم مرا می‏بینید مثل پدری که زمین خوردن فرزندش را می‏بیند ، اما در زندان غربت نمی‏تواند یاریش رساند. با این فکر درد خود را از یاد می‏بردم. همیشه نامتان را با خودم به همه جا می‏بردم فقط نامتان را. شب‏های جمعه خوابم نمی‏برد مبادا بیائید و نبینمتان ، می‏اندیشیدم دیدار ما بعد از این همه سال چقدر تماشایی خواهد بود. چطور به استقبالتان بیایم که بدانید در دوریتان چه‏ها کشیده‏ام. اما جمعه همه می‏آمدند جز شما. امید ناامیدم اجازه فکر دیگری نمی‏داد. می‏گفتم: خدایا! این بار چه گناهی او را از ما دور ساخت؟ بار سنگین یک هفته انتظار غروب جمعه بر گلویم می‏نشست و می‏مردم و زنده می‏شدم تا به خودم می‏باوراندم که این هفته هم نیامدید. بعد هم برایتان نامه‏ای می‏نگاشتم، می‏نوشتم حالم خوب است اما هرگز به آن خوبی که می‏نوشتم نبود. دلم می‏خواست‏بوسه‏ای با تمام وجود نثار پاهای خسته شما بکنم. قاصدکی می‏یافتم و به آن پیغام « دوستت دارم‏ » ، « دلم برایت تنگ شده‏ » ، « کی می‏آیی؟ » می‏دادم و فوت می‏کردم اما گویی هرگز پیام‏های من به شما نرسید. شاید قاصدک‏ها نیز نتوانستند جای شما را پیدا کنند. مثل رودخانه که نامه‏هایم را بی‏جواب بازمی‏گرداند.

مدت‏ها به دنبال مرکز زمین گشتم اما حالا خوب می‏دانم مرکز زمین باید نقطه تلاقی نگاه‏ها باشد با نگاه شما; شما برای من همیشه قهرمان مسافرت از خاک به افلاک هستید تا شاید مثل هر مسافری غروب جمعه‏ای بازگردید و به ما یاد دهید که عشق یعنی شهادت در رکاب شما ای عزیزترین !

اندکی با تو بگفتم غم دل ترسیدم

که دل آزرده شوی ور نه سخن بسیار است

ghasedakpoem — Wed, 16 Sep 2009 14:07:18 GMT

من حقم است هشت گرفتم چرا که من

یک جمله هم نساخته ام با دوازده !

با چند نمره باشد اگر رد نمی شوی

یک ، دو ، سه ... هفت ، هشت ، نه آقا دوازده

بی تو تمام اهل قیامت رفوزه اند

ای نمره ی قبولی دنیا ، دوازده !

ثانیه های کند توسل می آورند

یا صاحب الزمان خدا ، یا دوازده !

حالا که ساعت تو چشم خدا یکی است

آقا چقدر مانده زمان تا دوازده؟

حالا اگر نشد ولی یک روز می شود

ساعت به وقت شرعی زهرا (س) ، دوازده !

بدان كه یكى از تكالیف مشكل تو در عصر غیبت حضرت ولی عصر (عجل الله تعالى فرجه الشریف) ، كه مشكلترین آنها نیزهست; داشتن حالت « مراقبه ‏» است نسبت‏به خداى خود ... ، و نظیر آن داشتن « مراقبه‏ » است نسبت‏ به حضرت ولی ‏عصر (عج). اما معناى مراقبه آن است كه در تمام حركات و سكنات و اعمال و اقوال خود آن حضرت را بر خود مراقب بدانى و یقین داشته باشى كه امام تو همه جا با تو همراه است و از تو جدایى و غفلت ندارد.

تصور كن كه مرشد یا پیر ریاضت كشیده‏اى دارى كه در اثر ریاضتهاى سختى كه تحمل كرده ، از بیشتر امور باطنى و درونى تو آگاه است و تو با آن مرشد مدتى انیس و همنشین شده‏اى.

تو را به خدا توجه كن كه تا چه میزان ، هم در ظاهر و هم در باطن ، ملاحظه آن مرشد را مى‏كنى; ادب او را نگاه‏ مى‏دارى و مواظب و مراقب خود هستى كه در خلوت و آشكار و در ظاهر و باطن امرى خلاف ادب از تو سر زند; چه درنشست و برخاست ، چه در رفتار و كردار ، چه در خوردن و آشامیدن و چه در نماز و طاعت.

پس بهتر آن است كه تكلیف خود را در حركات و سكنات ظاهرى و باطنى بدانى و بفهمى; و عقیده تو به طور یقین‏این باشد كه تمام اعمال و افعال و اقوال تو در نزد حضرت ولی عصر (عج) مشهود است و او لحظه‏اى از تو غفلت ندارد.

چنانكه ایشان فرموده اند : ما ، در مراقبت و مواظبت از شما كوتاهى نمى‏كنیم و شما را از یاد نمى‏بریم و اگر جز این بود; هر آینه ، بلا بر شما نازل مى‏گردید و دشمنان ، شما را در كام خود فرو مى‏بردند. پس تقواى الهى را پیشه كنید.

mehdishirkavand — Fri, 11 Sep 2009 08:36:18 GMT

شب قدر ، شبی است که در تمام سال هیچ شبی به فضیلت آن نمی رسد و عمل در آن بهتراز عمل در هزار ماه است. دراین شب برنامه های یک سال هر کس مقدر می گردد . درشب قدر ملائکه و روح که اعظم ملائکه است به اذن پروردگار ، خدمت امام زمان (عج) مشرف می شوند و مقدرات هر کس را به امام عرضه می دارند.

چنان‌كه از آیات سوره قدر بر می‌آید ، در هر سال شبی است كه ارزش و قدر و فضیلت آن از هزار ماه برتر است. در این شب فرشتگان به همراه بزرگ خویش ـ روح ـ فرود می‌آیند و هر امر ، فرمان و تقدیری را كه از سوی خدا معین شده است، به نزد ولی مطلق زمان می‌آورند و به او تسلیم می‌كنند. این واقعیت همواره بوده است و خواهد بود. این شب در روزگار پیامبر اكرم (ص) بوده است و پس از ایشان نیز این شب صاحبانی دارد.

امام جواد (ع) در بیان حقایق شب قدر فرموده‌اند :

خداوند متعال شب قدر را در ابتدای آفرینش دنیا آفرید ، همچنین در آن شب نخستین پیامبر و نخستین وحی را آفرید. در قضای الهی چنان گذشت كه در هر سال شبی باشد كه در آن شب تفصیل امور و مقدرات یك سال فرود آید. بی‌شك پیامبران با شب قدر در ارتباط بوده‌اند و پس از ایشان نیز باید « حجت خدا » وجود داشته باشد؛ زیرا زمین از نخستین روز خلقت خود تا لحظه فنای آن بی‌حجت نخواهد بود. خداوند در شب قدر مقدرات را به نزد آن كس كه بخواهد (وصی و حجت) ‌فرو می‌فرستد. به خدا سوگند روح و ملائكه در شب قدر بر آدم نازل شدند و مقدرات امور را نزد او آوردند ، و حضرت آدم درنگذشت مگر این كه برای خود وصی و جانشین تعیین كرد. بر هر یك از پیامبرانی كه بعد از آدم آمدند نیز در شب قدر امر خداوند نازل می‌شد و هر پیامبری این مرتبت را به وصی خویش می‌سپرد.

قرآن یك بار در شب قدر بر قلب پیامبر (ص) نازل شد و بار دیگر در طول بیست و سه سال بر زبان او جاری شد. پس از گذشت سال‌ها از آن ایام در دوران ما نیز هر سال در شب قدر تفسیر آیات مربوط به یك سال بر حضرت ولی عصر (عج) نازل می‌شود. یعنی در آن شب تفصیل مجملات قرآن و تأویل متشابهات آن و قیود اطلاقات و تمییز محكم از متشابه آن بر امام وقت نازل می‌گردد.

بنابر این می‌فرمایند: اگر شب قدر را بردارند ، قرآن را نیز بر می‌دارند.پس اگر شب قدر نباشد ، احكامی از قرآن كه درباره قضایای جدید است نازل نخواهد شد. این عدل نزول بی‌تردید معلول نبودن شخصی است كه احكام بر او فرود آید. اگر چنین شخصی وجود نداشته باشد قرآنی نیز نخواهد بود؛ زیرا قرآن و ولی عصر (عج) همگام و همراهند و از هم جدا نمی‌شوند تا در حوض كوثر بر پیامبر اكرم (ص) وارد شوند.

امام جواد (ع) در تعلیمی گران‌قدر و معرفت‌آمیز می‌فرمایند :

ای پیروان تشیّع با مخالفان امامت به سورة « انّا انزلناه » استدلال كنید تا پیروز شوید. به خدا سوگند این سوره پس از درگذشت پیامبر (ص) ، حجت خدای متعال بر خلق است. این سوره نقطه اوج دین شماست. این سوره نشانه ابعاد علم ماست.

شیعیان ! همچنین به سوره « حم دخان »‌كه در آن آیه « انّا انزلناه فی لیلة مباركة » آمده ، استدلال كنید ! این سوره پس از رسول‌الله (ص) مخصوص ولی امر (حجت خدا) در هر زمان است.

بنابر این روایات ، تا جهان هست شب قدر هست و تا شب قدر هم هست حجت خدا هست كه صاحب شب قدر و حامل علم قرآن است.

در شب‌های قدر چقدر آن خیمه دیدنی است و آن مظهر جمال و جمیل زیارت كردنی ، و آن محدوده و فضا كه پیوسته جای آمد و شد فرشتگان است تماشایی.

به درستی كه مردم در آن شب به نماز و دعا و سؤال اشتغال دارند ولی حضرت صاحب (عج) در كار دیگری است. فرشتگان بر او نازل می‌شوند و امور سال را بر او عرضه می‌دارند ، از غروب خورشید تا طلوع آن. پیوسته برای او در آن شب تا طلوع فجر سلام است. چه شود كه مطلع الفجر سوره قدر كه فرج آن بزرگوار است فرا رسد و چنین نویدی گوش دل را صفا بخشد.

امام صادق (ع) فرموده اند : هر كسی شب بيست و سوم ماه رمضان هزار مرتبه سوره « انا انزلناه » ‌بخواند بر ‌يقين او افزون می شود و ولايت ما را به طور خاص می يابد و اين به خاطر آن حقايقی است كه در خواب مشاهده می‌كند.

همچنین خواندن دعای « اللهم کن لولیک حجة ابن الحسن » در شب بيست و سوم ماه رمضان بسیار توصیه شده است.

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعای خیر ...

mehdishirkavand — Sat, 05 Sep 2009 13:06:18 GMT

میلاد پر برکت کریم اهل بیت ، حضرت امام حسن مجتبی (ع) بر حضرت ولی عصر (عج) و تمام شیعیان و منتظران آن حضرت مبارک باد.

سلام بر لحظه‏هایی که تو را آوردند !

سلام بر لب‏های رسول اللّه‏ (ص) که میلاد تو را به درگاه پروردگار ، سبحه گفت و نام یگانه‏ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد !

سلام بر لبخند سرافراز علی (ع) ، که در طلوع تو اتفاق افتاد !

سلام بر تو ، امامت فردای پس از علی (ع) !

سلام بر تو ، شباهت بی‏شائبه محمدی !

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان « کوثر » و « ابوتراب » برخاست.

melikamahdavi — Fri, 28 Aug 2009 12:58:18 GMT

باز هم غروب سرخ آدينه است و لحظه قبض و سنگينى روح بر قلب ...

باز هم فارغ از تمام افكار زمينى با دلى آكنده از عشق به افق سرخ و خونين چشم دوخته‏ام و دلتنگ ديدار توام و آنقدر حرفهاى ناگفته برايت دارم كه گمان نمى‏كنم عمر مجال گفتن آنها به من دهد.

هميشه احساس مى‏كنم در اين روز بيشتر به تو نزديك مى‏شوم و راحت‏تر مى‏توانم با تو صحبت كنم.

همين چند دقيقه پيش پرستو را ديدم به سوى افق پر مى‏كشيد و شاد بود دليل شاديش را پرسيدم. مى‏دانى چه گفت؟

پرستو مى‏گفت: كسى در باغى زيبا با دستهايى مهربان برايش لانه‏اى از شاخه‏هاى درخت عشق ساخته و او مى‏خواهد براى زندگى به آنجا برود.

پرسيدم چه كسى؟ در كدام باغ؟ گفت : تو فكر مى‏كنى ما پرستوها بى‏صاحب و آشيانه‏ايم؟ اگر يك عمر دربدرى مى‏كشيم و خانه بدوشى ، همه‏اش به عشق ديدار و وصال معشوق است و اكنون است آن لحظه باشكوه وصال ! و آنگاه پر كشيد و از ديد من دور شد.

گويى پرستو نزد تو مى‏آمد ، به حالش غبطه خوردم ، كاش من هم روزى به ديدار تو بهترين بيايم ، راستى برايت‏بگويم; ديشب در خواب شقايق را ديدم ، او نيز همانند من خون دل مى‏خورد. آخر او بارها از عشق تو جان سپرده و با اشك پاك آسمان ديگر بار از قلب زمين روييده و زنده شده ! مى‏دانى؟

مردم اسمش را گذاشته‏اند گل هميشه عاشق ! چون هميشه جامه‏اى سرخ از خون دلش بر تن دارد و هميشه مانند من عاشق عزيزى چون تو بوده.

محبوبم ! مگر نه اينكه مى‏گويند مى‏آيى ! و دست مردم را مى‏گيرى و عاشقان را نوازش مى‏كنى پس بيا ! بيا اى محبوب زيبا ! اى خوبروى مه‏پيكر ! بيا و دل تنگ مرا مونس باش ، بيا و درد مرا درمان باش ، بيا و چشم منتظر مرا با نور ربانيت نورانى كن ، كه بهترين دلتنگيها ، دلتنگى براى تو و شيرين‏ترين درد ، درد فراق تو و زيباترين لحظه‏ها ، لحظه‏هاى انتظار كشيدن براى تو ، و من حاضر نيستم ذره‏اى از درد تو را به آسانى از دست ‏بدهم !

طنين دلنواز الله‏اكبر گوشم را مى‏نوازد و اميد بر فرج و ظهورت مى‏بندم ، اى بهترين ...

اى يوسف گمشده زهرا (سلام الله علیها).

يادم مى‏آيد مادربزرگ هميشه مى‏گفت ما هر روز معشوقمان را مى‏بينيم ، چرا كه اگر نبينيمش سوى چشمانمان را از دست مى‏دهيم ، آرى من نيز هر روز تو را مى‏بينم ، اما براستى به كدام چهره‏اى و در كدامين جامه كه هر روز تو را زيارت مى‏كنم ، كه هيچگاه سعادت شناخت تو را ندارم؟ باز هم از جا برمى‏خيزم ، به آب ديده وضو مى‏كنم و سماتى بر سماء مى‏خوانم تا تسكين دل دردمندم باشد ، دعايى كه به گفته مادربزرگ فرجت را نزديكتر مى‏سازد.

به هر حال نمى‏توانم دلتنگى نكنم ، زيرا با همه دردها و ناراحتيهايى كه در بردارد ، براى من دوست داشتنى است. ديگر اشك مجالم نمى‏دهد و قطرات آن كه از عمق وجودم سرچشمه گرفته‏اند بر شيارهاى مورب گونه‏هايم سرازير مى‏شوند و قلبم را از هر چه غير از توست مى شويند و قلبم اكنون آنچنان زلال است كه مردن و منتظر ماندن برايش يكسان است . قلب من خواه ‏با مرگ بخاطر تو پر شود ، خواه با انتظار براى تو ! فرقى نمى‏كند ، در اين هر دو ابديت عشق تو برپاست !

براستى تو كيستى؟ تو كه در كنارم هستى ، بى‏آنكه تو را ببينم يا حداقل بشناسم ، تو كه غالبا ديدارت مى‏كنم ! تو كيستى كه وقتى با تو صحبت مى‏كنم سكوت مى‏كنى و هيچ بر زبان نمى‏آورى ولى به اعماق قلبم نفوذ كرده و آنجا با من سخن مى‏گويى؟! بگو براستى تو كيستى؟ چگونه‏اى؟ كجائى؟ چه وقت مى‏آيى؟ آن زمان كه گل ستاره‏ها پرپر شدند؟ آن زمان كه همه رؤياهاى درخشان پرنده‏اى شدند و پر كشيدند؟ آن زمان كه تبر مرگ بر خاكم افكند و طاق آسمان فرو ريخت؟ آن زمان مى‏آيى؟ نه نه ، چه عذاب‏آور است و چه تلخ و ناگوار ، با من اينگونه نامهربان مباش و بيا ، بيا و درد مرا درمان كن !

چشمهايم ديگر از اشك پر شده و افق را تار مى‏بينم و درخشش آسمان در قطرات اشكم محو مى‏شود ، دلم طاقت نمى‏آورد مى‏خواهم فريادى از عمق جان برآورم و به همه بگويم ديگر تاب اين همه انتظار را ندارم ، ولى شيرينى و زيبايى و عظمت اين انتظار خوش همچون سنگى مقاوم در برابر سيلاب گريه‏هاى من‏نشسته ، پس اى پاكتر از زلال آب ، همچون ستاره‏اى پس از باران منتظرت مى‏نشينم و از تو مى‏پرسم; كه براستى چه وقت مى‏آيى؟ تا همه را از اينهمه ظلم و ستم و جور رهايى دهى ! آن چه زمانى است كه تو : عزیز ما ، محبوب ما ، سرور ما ، صاحب ما و آقاى بزرگوار ما بر مسند زرين پادشاهى عالم عدالت مى‏نشينى ! براستى اى صاحب عصر آن چه عصرى است؟ و در اين هنگام است كه طنين دلنواز الله‏اكبر گوشم را مى‏نوازد و اميد بر فرج و ظهورت مى‏بندم ، اى بهترين ...

اى يوسف گمشده زهرا (سلام الله علیها).

mehdishirkavand — Sat, 22 Aug 2009 07:24:18 GMT

حلول ماه رمضان ، ماه مهمانی خدا بر همه منتظران و عاشقان حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مبارک باد. ان شاء الله روزی این ماه عزیز را در کنار عزیز زهرا (س) جشن بگیریم.

واژه « رمضان » از ریشه « رَمَضَ » است ، به معناى بارانى كه اوّل پاییز مى‏بارد و هوا را از خاك و غبارهاى تابستان پاك مى‏كند و یا به معناى داغىِ سنگ از شدّت گرماى آفتاب.

امّا درباره این كه چرا این نام بر یكى از ماه‏هاى سال ، گذاشته شده است.

زمخشرى (528 ق.) گوید : اگر پرسى چرا ماه رمضان را به این نام نامیده‏اند گویم : روزه در ماه رمضان ، عبادتى دیرین است ، و گویا عرب‏ها این نام را به خاطر داغ شدنشان از حرارت گرسنگى و چشیدن سختى آن نهاده‏اند ، همچنان كه به آن « ناتق (رنج‏آور) » هم گفته‏اند؛ چون سختى روزه ، آنان را به رنج و زحمت مى‏افكند.

و گفته‏اند : چون نام ماه‏ها را از زبان قدیم نقل كرده‏اند ، آنها را با زمان‏هایى كه در آنها قرار داشتند ، نامیده‏اند و این ماه ، در روزهاى گرم و داغ بوده است.

شمارى از روایات ، این نامگذارى را به سبب نقشى دانسته‏اند كه ماه رمضان در پاكسازى آئینه جان از آلودگى‏هاى گناهان و پاكسازى روان از زنگار خطاها دارد. از پیامبر (ص) روایت است :

« إنّما سُمِّیَ رَمَضانُ ؛ لِأَ نَّهُ یُرمِضُ الذُّنوبَ »؛‌ این ماه را رمضان نامیده‏اند چون گناهان را مى‏زداید.

این وجه در نامگذارى ، از یك سو با ریشه لغوى « رمضان » و از سوى دیگر با بركات ، ره‌آوردها و آثار آن ، هماهنگ و متناسب است.

ان شاء الله همه ما با توجهات خاصه و با شناخت کامل این ماه عزیز ، بتوانیم از برکات و آثار آن استفاده برده و با پاکسازی جان و روان به استقبال ظهور حضرت ولی عصر (عج) برویم.

اللهم عجل لولیک الفرج.

mehdishirkavand — Thu, 20 Aug 2009 07:51:18 GMT

ای آخرین توســل ســبز دعـای مـا

آیا نمی رسـد به حضـورت صـدای ما؟

شنبه، دوباره شنبه، دوباره سه نقطه چین

بی تو چه زود می گذرد هفته های ما

در این فراق تا که ببینی چه می کشــــیم

بگذار چشمهای خودت را به جای ما

موعـــود خـانواده کی از راه می رسـی

کی مستجاب می شود " آقا بیای ما " ؟

کی می شــود بیایی و از پشت ابرها

خورشـــید های تــازه بیـــاری برای مـا

آقــا اگـر نیــایی و بــالی نیــــاوری

از دســت میــرود ســفر کربـلای ما

...........................................................................................

حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی :

حضرت ولی عصـر (عج) وجود مقدسی اسـت كه خداوند به دسـت بـا كفايت ايشـان جهان را پر از عدل و داد می نمايد. امام مهربانی كه تمام خيـرات و بـركات و نعمتـهايی كه خدای متـعال بـه بندگان خويش عطا می فرمايد ، به يمن ايشان است. حضرت امام موسی ابن جعفر (ع) درباره غيبت امام عصر (عج) و حال مومنان در آن دوره اندوه بار چنين می فرمايند :

« يغيب عن ابصار الناس شخصه ، و لا يغيب عن قلوب المومنين ذكره »

شخص او از ديدگان مردم غايب می گردد ، ولی يادش از دلهای مومنين نمی رود.

دوران ظهور آن امام مهربانی ،دوران صلح و صفا و امنيت و آسايش برای همه جهانيان است و مذهبی را كه خدا می پسندد در جهان حاكم خواهد نمود.

ما شيعيان بايد خاضعانه و خاشعانه برای ظهور آن حضرت دعا كنيم ، همواره به ياد ايشان باشيم و بدانيم كه آن حضرت ناظر بر رفتار و كردار ما هستند و از اعمال صالح ما خوشحال و از گناهانمان اندوهگين و آزرده خاطر می شوند. شايسته است كه همواره در جهت خشنود كردن آن حضرت بكوشيم. توسل مداوم به امام زمان (عج) و خواندن دعای عهد و زيارت ال يس سرمايه ای گرانبها است كه بايد آن را غنيمت شماريم.

امام عسكری (عليه السلام) خطاب به فرزند عزيز خود امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشريف) می فرمايد :

« و اعلم ان قلوب اهل الطاعه و الاخلاص نزع اليك مثل الطيرالی اوكارها »

و بـدان كه دلهای اهل طاعت و اخلاص بـه سـوی تـو پـر می كشــد ، آن گونه كه پرنـدگان بـه لانه های خود می روند.

mehdishirkavand — Thu, 13 Aug 2009 14:15:18 GMT

« . . . ان الارض يرثها عبادى الصالحون »

اين زمين را ، بندگان صالح ، به ميراث مى‏برند.

احساس انتظار مثل احساس تشنگى است. احساس تشنگى آدم را به آب مى‏رساند ، و احساس انتظار ، انسان صاحب نظر آگاه دين باور حقيقت جوى را به حجت‏ بالغه الهى ! . . .

انسان ، اسلام ، بزرگ‏ترين اصل اجتماعى و پاك‏ترين نهاد سياسى دين را اعتقاد و التزام به رهبرى « معصوم ‏» مى‏داند.

رهبر جامعه انسان ، هيچ كس نمى‏تواند باشد مگر « پيامبر » يا « امام‏ » كه به طور مستقيم از سوى خدا و يا به امر حق و به دست پيامبر تعيين شده باشد.

حقيقت دين جز اين نيست و بلوغ انسانيت ، جز از اين راه ، مقدور نمى‏تواند باشد.

شيعه نيز با التزام و پايدارى بر اين اصل خدايى ، در هيچ لحظه‏اى از تاريخ ، هيچ « ظالم ‏» و « روند ظالمانه‏اى‏ » را تاييد و تصديق نكرده و بر سر اين كار ، « جان ‏» خويش را ، در همواره همه جا ، بلا گردان « ايمان ‏» خويش ساخته است ! . . .

در آن حديث مشهور هم كه سخن از قيام حجت‏ بالغه به ميان مى‏آيد ، تمامت ضربت تاكيد بر سر « ستم ستيزى ‏» است :

« يملا الله به الارض قسطا و عدلا ، كما ملئت ظلما و جورا »

خداوند اين زمين را به دست او از عدل و داد سرشار مى‏سازد ، همانطور كه از ظلم و جور سرريز شده باشد ! . . .

تو گويى كه آنچه ديو آتشخواره « ظلم ‏» بر سر آدميان خاك مى‏آورد ، با هيچ داغ و زخم ديگرى برابرى نتواند كرد. اصلا ، همه دردهاى بشر كجا و اين آتش جانسوز خانمان بر باد ده ، كجا؟ ! . . .

و دواى اين همه درد : « عدالت ‏» !

از نگاه « شيعه ‏» ، عدالت اصل دين است :

نخستين پيشواى او در محراب ، به گناه عدالت ، به قتل مى‏رسد ! و آخرين پيشوايش ، براى اين كه به داد عدالت ‏برسد قيام مى‏كند. و آخرين حلقه از مجموعه حلقه های مبارزات حق و باطل را ، كه از آغاز جهان بر پاى بوده است ، به سامان مى‏برد.

همه حرف « انتظار » ، همين است :

سفرى دور و دراز ، براى رسيدن.

با چشمان « آينده ‏» ، تكليف « حال ‏» را روشن كردن.

در آستانه سقوط و ابتذال ، دست انسان را گرفتن ، و او را تا درگاه نگاه خدا ، بالا كشيدن و بر تحقق آرمان والاى همه انبيا و اوليا و مردان رزم آور راه حق ، نظر داشتن !

و در آخرين رزم پيروزمندانه ، حيثيت عادلانه خاك را از نگاه‏بلند « بقية ‏الله ‏» به ‏نظاره‏ برخاستن . . . و اين حرف كمى نيست !

انتظار از جنس فرداست ، و احساس انتظار ، فردايى شدن. عشيره انتظار ، اهالى فردايند ! . . .

آن كه « نظر » ندارد ، مثل كسى است كه تشنه نيست.

احساس انتظار ، مثل احساس تشنگى است.

آن كه احساس تشنگى ندارد ، آب هر چند فراوان ، زلال و گوارا هم كه باشد ، به چه دردش مى‏خورد؟ !

بى خيالى ، اين پا و آن پا كردن ، و مرد « فردا » نبودن ، « ضد انتظار » است !

انسان انتظار ، آماده فرداست.

احساس‏انتظار ، از هم‏صحبتى‏هاى‏ فردا ، سرشار شدن است.

از انديشه ترديد بيرون آمدن ، و در دل يقين ، در آمدن.

نشاط انتظار ، آدمى را از نااميدى و سستى باز مى‏گيرد .

با اين نگاه‏هاى كوچك و پيش پا افتاده ، آدم در « روز مرگى‏ » ها ، غرق مى‏شود.

براى خوب ديدن و خدايى نگريستن ، بايد به چشمان انتظار مسلح شد !

آنكه « نظر » ندارد ، به احساس انتظار ، نيز نمى‏تواند رسيد.

« انتظار » سفر دور و درازى است. سفر انتظار ، چشم آدم را باز مى‏كند. سفر انتظار انسان را « صاحب نظر » مى‏سازد . . .

حرف از يك نقطه زمانى و مكانى نيست. سخن از يك جغرافياى جهانى عقيدتى است :

تكان تازه‏اى در خاك و خلقت ‏خاك !

تنه و بدنه خلقت ، « عدالت ‏» است . . . و در اين ميانه ، « ستم ‏» ، غبارى بيش نيست ، كه به راحتى مى‏شود آن را شست و پيكره اصلى ، پاكيزه و زيباى آفرينش را در برابر نگاه انتظار زندگى ، به ديدار نهاد ! . . .

اين شست و شو ، اصلا مشكل نيست :

« آب ‏» كه دارد مى‏رود

« رود » كه دارد مى‏گذرد

فطرت پاك عادلانه « خاك ‏» كه دارد تكان تازه‏اى مى‏خورد

همه به يارى ما خواهند شتافت !

تنها كافى است تكانى بخوريم. در جنبش شكوهمند ميلاد انتظار ، به « احساس‏ » برسيم و صاحب نظرانه عمل كنيم . . .

انتظار يك رفع تكليف نيست. بلكه فهم تكليف است ، اداى تكليف است :

آنان كه منتظر عدالت فراگير و همگانى اند ، خويشتن بايد همواره در سوى تحقق آن ; انديشه كنند ، بنويسند و بكوشند و سهم سنجيده و دقيق خود را از اندازه وظيفه‏اى كه بر گردن دارند ادا كنند . . .

از بى‏نظران ، چه انتظارى؟ ! . . . نبض عدل ، كه خاك را به تكانى مواج و تند و تازه فرا مى‏خواند ، بى نظرانه نمى‏تواند بر گوش‏دل ‏بنشيند. بى نظرى ، بى تفاوتى و بى خيالى از احساس انتظار ، به دور است. خويشاوندان خميازه و خواب را بگوييد كه با بيراهه‏هاى خويش ، مزاحم راه « مردان انتظار » نشوند !

احساس انتظار ، در اين فرهنگ ، ماذنه بلند هستى است كه از بالاى بلند آن اذان عدل جهانى سرداده مى‏شود.

اين انتظار پاسخى است‏ به تمامى هستى و همه فرشتگان در برابر همان سؤال گلايه‏آميز ، كه : « چرا بر كره خاك ، پاى‏كسانى بايد باز شود كه فساد كنند و خون بريزند؟ ! »

اين « انتظار » و پايانه معطر و مطهر خاك ، پاسخ آنان و همه افكارى هم هست كه از « گرد خويش فرا نرفته و تمامت استعداد و توان انتظار را نمى‏نگرند . . . »

احساس انتظار ، احساس طوفانى ، شورانگيز و با نشاط است و انتظارى ندارد ، مگر پيروزى !